Deze week lanceerde Het Lezerscollectief de oproep: “Wie wil De vrouw en zijn hoofd van Benny Lindelauf en Ingrid Godon lezen?” Toen mijn verantwoordelijke Leen me hierover contacteerde, was ik meteen enthousiast.
We installeren ons rond de tafel in het dagcentrum. Elke deelnemer krijgt de tekst om mee te volgen. Gewoonlijk hoort daar een kopje koffie en een stukje gebak bij, maar vandaag ziet onze dagindeling er anders uit. Omdat de Boon deze week is uitgereikt, pas ik de activiteitenplanning aan en organiseren we de leesactiviteit ná de soep, met een glaasje water. De sfeer blijft warm en gezellig; de tulpen op tafel brengen alvast de lente in huis.
Ik neem plaats tussen de deelnemers, die onmiddellijk hun volle aandacht richten op het verhaal. Bij de titel ontstaat meteen wat verwarring: ‘De vrouw en zijn hoofd’. Een deelnemer vindt het bevreemdend en zoekt naar een logische verklaring. Het is in het begin niet duidelijk dat enkel het hoofd van de man is overgebleven. Nadat ik een stukje opnieuw lees, valt alles beter op zijn plaats. De deelnemers luisteren geconcentreerd. Tussendoor laat ik enkele stiltes en stel vragen zoals:
“Wat vind je van de ingreep van de arts?”
“Zou je ermee kunnen leven?”
We praten over de metafoor van het hoofd en het lijf, en of zij zich daarin kunnen herkennen. Ook het woord rigoureus roept vragen op. De deelnemers blijven betrokken en geven elkaar ruimte om ideeën te delen.
Zelf vind ik het ook een bijzonder mooi verhaal. Vooral de tevredenheid van de vrouw en de man blijft hangen. “Het is wat het is” en “het was wat het was” – de tederheid waarmee ze voor elkaar blijven zorgen, ook al is niets meer zoals voordien.
Die zachtheid zit in kleine details: de vrouw die een mutsje wil breien voor haar man als het kouder wordt, het hoofd dat het lijf kust om haar te helpen stoppen met piekeren.
Na het lezen praten we nog even door over het verhaal en de symboliek. Dan is het tijd voor het middageten.
Geschreven door Veerle, verzorgende bij CDO Laurens
